ti dziwne ale mm potrzebe napisania o tym, napisania o tym jak mi źle... Niewygodna jest ta mysl hmm ale od poczatku. Rzecz sie odnosi do wolnego zwiazku jakos nie potrafiłabym sie odnalzeźc w takiej sytacji. Dla mnie zwiazek z drugim człowiekeiem to zwiazek nie tylko ciał ale dusz również. pewnie zyje w jakims wyidealizowanym swiecie i mam twardo trzymam sie archetypu zwiazku jaki zostal mi wpojony i jaki sama chciałabym zbudować... Niestety samotnośc w takim wielkim miescie przzytłacza okrutnie, im wiecej ludzi mnie otacza tym bardziej czuje sie samotna i jakos nie moge sie odnaleźć. Dopadły mnie takie mysli po moim dlugim weekendzie... Dotychczas moim najważniejszym prioryteten bylo uczynic sama siebie szczesliwa wówczas bede mogła uczynic szczeliwą druga osobę. Bo co zrobic ja ja sama nie bede potrafiła tego uczycnic czy ktos inny nei wiedzac do konca czego pragne oczekuje bedzie potrafił to zrobić?? Własnie napisłam dotychczas, jakos powoli trace wiarę ze to działa. Chciałabym potrafic wstac rano spojrzeć w lustro i powiedzeć jak Salvador Dali ze dokonam dzisiaj czego wspaniałego, czegos z czego bee mogła byc dumna... Staram sie cwiczyc afirmacje swojej osoby... Ale rzecz miała sie rozchodzic o wolnych zwiazkach hmmm jak to jest to tylko milosc fizyczna i wolnosc psychiczna niby to komfort ale dla mnie to byloby wiezienie... wiezienie dla moich uczuc, emocji taki mur. mogloby to wyglądac tak jakbym sie rozpedzała ale nie biegła tylko stała w miejscu. Wiem ze moj poglad moze byc mocno ograniczony, pewnie z uwagi na emocje jakie mna teraz targaja, ale czy nie powinnam byc w tym momencie egoistycznie asertywna ze tak to nazwę i zyć marzac o tym ze kiedys spotkam kogos kto pozwoli mi uwolnic swoje emocje uczucia. Paradoks zabierze mi wolnośc dajac ją mojemu wewnętrznemu swiatu przezyc i potrzeb...